H ψηφιακή εποχή στην φωτογραφία είναι μια πραγματικότητα, εδώ και αρκετό καιρό. Ήρθε με την ανάγκη για  εξέλιξη της τεχνολογίας της εικόνας. Οι μεγάλες οθόνες κατάκλυσαν την αγορά αρχικά και μετά τις “πρόλαβε” και η τεχνολογία του σένσορα. Πάνε πια οι μέρες που για να απαθανατίσει κάποιος τα στιγμιότυπα των διακοπών του έπρεπε να έχει αγοράσει το φίλμ, συγκεκριμένες πόζες (που αν τελείωναν ήσουν χαμένος) να το δώσει για επεξεργασία, να περιμένει 1-2-3 ημέρες, να πληρώσει  και μετά όλο αγωνία να τις παραλάβει και να διαπιστώσει στη χειρότερη ότι είχε τραβήξει με λάθος διάφραγμα την πτώση του με αλεξίπτωτο στην Ουρουγουάη και δεν βγήκε καμία…. ή στην καλύτερη να έχει τουλάχιστον για 100 έτη την φωτογραφία του με το αξιόλογο συμβάν ή την εντυπωσιακή του στιγμή για πάντα σχεδόν αποτυπωμένη σε ένα φωτοευαίσθητο μέσον, επισκέψιμο στο ράφι του ΔΩΡΕΑΝ όποτε το θέλει!
Η αξιολόγηση πλέον του κάδρου αλλά και της τεχνικής για κάθε εικόνα είναι άμεση, μετά το κλικ.
Οι μεγάλοι παίκτες, Canon, Kodak, Nikon, Olympus & Fuji τώρα πια έχουν πληθώρα “κομματιών” που μπορεί κάποιος να διαλέξει. Τώρα η αξιολόγηση ώς επί των πλείστων περιπτώσεων γίνεται με κριτήριο την τιμή. Έχει χαθεί το μέτρο της ποιότητας της εικόνας. Δεν υφίσταται πια σαν όρος! Έχει αντικατασταθεί με το μέγεθος του σένσορα και την ποσότητα. Ποσότητα εικόνων προκειμένου να απαθανατίσουμε την συγκεκριμένη στιγμή, ποσότητα εικόνων ακόμα και σε περιπτώσεις που ΠΟΤΕ δεν θα χρειαζόμασταν να εικονοποιήσουμε τα δρώμενα (όταν τρώμε…μουσακά) ποσότητα, ποσότητα, ποσότητα φωτογραφιών που γεμίζουν ψηφιακούς δίσκους, ψηφιακά νέφη κλπ.
Εικόνες που τραβιούνται και ξεχνιούνται. Εικόνες που τραβάμε και δεν μας νοιάζει. Απληστία κλικ χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Πρόσφατα ένας φίλος μου μου ζήτησε να μιλήσω στην κόρη του για την φωτογραφία. Ήταν τόσο μεγάλο το αντικείμενο και χωρίς καμία κατεύθυνση, το παιδί το είδα να χάνεται… να χάνεται σε έναν κυκεώνα όρων και ορισμών φωτογραφικών αρχών που ενδεχομένως ΔΕΝ το ενδιέφερε. Το ενδιέφερε μόνον να καταγράψει τη στιγμή, να “έχει” φωτογραφία απο το συμβάν ή την στιγμή ή την τοποθεσία.
Η πληθώρα πλέον των εικόνων είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε μόνοι μας και χρειαζόμαστε τη βοήθεια άλλων να το κάνουν για μας. Έτσι υπάρχει το Youtube, Instagram, FB, Twitter, άλλα tubes… Flickr, bla bla bla
Έτσι εμπιστευόμαστε τις προσωπικές μας στιγμές στα σέρβερ των κάποιων, αντί για το άλμπουμ στη βιβλιοθήκη μας. Έτσι αντί να αναπολούμε τις φωτογραφημένες στιγμές μας κάθε φορά που βλέπουμε το άλμπουμ στο ράφι και το ξεφυλλίζουμε… προσπαθούμε να ανακτήσουμε τους κωδικούς μας απο το αυτόματο σύστημα γιατί από τον πολύ καιρό ξεχάσαμε τον κωδικό που βάλαμε για να μην μπορεί ΚΑΝΕΙΣ άλλος να μπει στο λογαριασμό μας!
Έτσι ουσιαστικά σπαταλάμε ηλεκτρική ενέργεια για πάντα! Γιατί για να είμαστε σε θέση να “επισκεπτόμαστε” τις εικόνες μας σπαταλάμε ενέργεια για να μένει “ανοικτός” ο σέρβερ….κλπ κλπ…. και μεσα στην τρελή παράνοια είμαστε και “ψαγμένοι” οικολόγοι, ευαίσθητοι πια στο περιβάλλον, ευαίσθητοι στην κατασπατάληση φυσικών πόρων…. αλλά πάντα το διατυμπανίζουμε μέσω του νέου κινητού μας που το επιβεβαιώνουμε τραβώντας μια εικόνα και “ανεβάζοντάς” τη στο Instagram για διαμαρτυρία…

Τάσος Καμπουρόπουλος
Φωτογράφος

04-britney-spears

photo by: anthologia.jp

Advertisements