Για όλους τους λόγους που και οι άλλες επιχειρήσεις πέφτουν έξω. Η γνώμη μου είναι ίσως στις καλλιτεχνικές επιχειρήσεις φωτογραφία, βίντεο, ζωγραφική κλπ οι ¨επιχειρηματίες” επειδή ξεκινούν απο μια υπερβολική αγάπη για το χόμπυ τους, δεν δίνουν την κατάλληλη σημασία και το αυτό βάρος και στο λογιστικό – κρατικό κομμάτι της ¨δουλειάς”. Δεν συνειδητοποιούν οτι είναι μια ίδια δουλειά με όλες τις άλλες και όχι επειδή  είναι αυτοί καλοί (στο μυαλό τους ή στην πραγματικότητα) είναι υποχρεωμένος ο κόσμος να τους καταλάβει και να τους θεωρήσει αυθεντίες στον τομέα τους και να  γεμίσουν μετρητά. Μιλώ εκ πείρας στο συγκεκριμένο κομμάτι. Όταν εμπορεύεσαι προιόν ή υπηρεσία δεν έχει σημασία αν είναι τέχνη ή άλλο, αλλά εάν είναι ανταγωνιστικά στο στίβο της ελεύθερης αγοράς και μη σε νοιάζει, το αόρατο χέρι της θα κάνει και πάλι το θαύμα του. Η λογική είναι να το αντιμετωπίσεις απο την αρχή σαν μια νέα επιχείρηση, όσο και να μην σου αρέσει να το αποκαλείς έτσι και να προσπαθήσεις να ξεκαθαρίσεις τα σωστά σημεία υπεροχής της απ τον ανταγωισμό σου, τα σωστά σημεία εξέλιξης και τη σωστή τιμή για αυτό που προσφέρεις.

Άντε γιατί έχω βαρεθεί να ακούω ότι ο τάδε γνωρίζει πολύ καλά να ζωγραφίζει και κάνει αριστουργήματα αλλά …. βρε παιδί μου κανείς δεν αγοράζει….φταίει η κρίση!

Advertisements